Van haar voor haar
Van hem voor hem
Verhaal van de week
Boeiend op de hotelkamer
We hadden afgesproken op de hotelkamer. Ik was er al, jij kwam korte tijd later. We waren niet verliefd, we waren niet van plan iets te gaan krijgen. We waren geil. We wilden het gewoon. Waarom? &l..
Top 10
Ademloos 8.6
Zij zat in een rolstoel 8.4
De au pair (2) 8.3
Ziekenbezoek 8.3
Bibliothecaresse 8.3
Een tweede man 8.2
Sollicitatie 8.2
Blijkt'ie opeens bi te zijn..... 8.2
teasing (vervolg: zij was sterker..) 8.1
Eindelijk een vrouw 8.1
Verhaal:
Hopeloos avontuur
Hopeloos avontuur
woensdag 07 februari 2007
Geschreven door: Ankie
Waardering:
Vrouwen
4,3
Mannen
7,3
Vrouwen
4,3Mannen
7,3
Het is half elf in de ochtend als ik gierend van de zenuwen het Van der Valk-motel binnenloop. Wat een krankzinnige tijd om vreemd te gaan. Ik voel me lopen in mijn rode verleidingsjurkje, de zwarte nylons en de hoge hakken als ik me tussen vertegenwoordigers en zakenlui door naar het tafeltje begeef waar ik hem zie zitten.
“Hai”, zeg ik hulpeloos als hij omhoog schiet om een stoel voor me bij te trekken.
Maar ik wil niet náást, maar tegenover hem zitten, met mijn rug naar al die priemende ogen die ik in mijn rug voel.
“OK”, zegt hij haastig. Zijn stem klinkt ook al zo zenuwachtig. “Wil je koffie?”
Ja, koffie asjeblieft. Ik heb een droge mond en heb net 65 kilometer gereden, net als hij trouwens. Zo vér mogelijk van zijn en mijn huis, maar toch heb ik onderweg steeds panisch van angst bijna elke auto die me passeerde opgenomen om te zien of er geen bekende in zat.
“Het was niet druk onderweg?”
“Nee, het was rustig…”
Een rare vraag. Hij heeft precies dezelfde weg genomen en zal hier toch nog geen uur zijn.
“Daar zitten we dan…”
Ja, daar zitten we dan.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Na maanden uitstel en twijfel zit ik hier met mijn zwager, de broer van mijn man, om het ongelooflijke te gaan doen. De schandalige flirt die meer dan een jaar geleden begon toen we met zijn vieren op vakantie waren in Benidorm zal in dit vreselijke motel zijn afronding moeten vinden.
“Weet je wel zeker dat ik dit moet voelen?’, had ik in zijn oor gegiecheld toen hij in die nachtclub zijn buik met toebehoren tegen me aan had gewreven op die overvolle dansvloer.
‘Waar moet ik er anders mee blijven?’, was zijn prompte antwoord geweest. Het voortdurend kloppen tegen mijn buik had me hitsig gemaakt en na nog een kan sangria was ik als een glijbaan toen ik opnieuw met hem in de wriemelende massa was gedoken voor een nog veel obscener onderlijfgevecht.
‘Als je zo blijft buikneuken kom ik ter plekke klaar’, had hij opgewonden in mijn oor gesist en dat had me zo bij de strot gegrepen dat ik hem schunnig had toegebeten dat hij dat dan maar moest doén. Het was gruwelijk geil geweest toen hij de daad bij het woord had gevoegd, zijn handen in mijn billen had begraven en woest stotend tot een uitbarsting was gekomen, die ik zo goed had kunnen voelen dat ik me na afloop naar het toilet had gespoed om nauwkeurig te onderzoeken of er geen sporen op mijn jurkje te zien waren…
De dag daarna had ik me verschrikkelijk opgelaten gevoeld en de betekenisvolle blikken van Remco uit alle macht ontweken. Pas na een paar dagen had ik me weer ‘gewoon’ gevoeld en leek de zaak aan beide kanten ‘vergeten’.
Een maand later, tijdens een familiebijeenkomst, waren we opnieuw de fout ingegaan. Ik was buiten in de tuin een sigaretje gaan roken -- binnen was dat niet toegestaan -- en Remco was me gevolgd. Opnieuw was er drank in het spel en ik was niet sterk genoeg om me te verzetten tegen de ‘wederdienst’ die hij me kwam bewijzen. Met zijn hand onder mijn rok en in mijn broekje vingerde hij me haastig klaar. Het was de eerste keer dat hij zijn verlangen kenbaar maakte om met me naar bed te gaan. Zo ver was ik toen echter nog lang niet. In de maanden die volgden kwam het sporadisch nog wel eens tot stoute aanrakinkjes, maar niet zo heftig meer als de twee eerste keren. Wel bleef hij er steeds op hameren dat we een keer het bed moesten delen, waarop ik even zoveel keren ontwijkend reageerde.
Tot vorige week, toen het gierend uit de klauwen liep met weer een overdosis alcohol in ons lijf tijdens de bruiloft van zijn (en dus ook mijn mans) jongste zusje. Terwijl iedereen in de feestzaal druk doende was met een horlepiep, was hij me gevolgd naar de toiletruimte, waar we elkaar hongerig begonnen af te likken en hij me uiteindelijk een w.c. in sleurde ‘om het af te maken’. Het was levensgevaarlijk. Elk moment kon er iemand komen, de w.c.’s hadden deuren die niet tot de grond reikten en waren ook aan de bovenkant open, zodat ik me allesbehalve op mijn gemak voelde. Hoewel ik zo geil was als de pest, durfde ik het daarom niet aan en zo kwam de deal tot stand…
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ook Remco is nerveus. Ik zie het aan de trillerige manier waarop hij zijn kopje koffie hanteert. En nervositeit van zijn kant is iets wat ik nu absoluut niet kan gebruiken. Ik durf de vraag niet te stellen en hij durft het kennelijk ook niet te zeggen. We lachen bibberig tegen elkaar en dan legt hij een sleutel op het tafeltje. Dat is dus? Ja, dat is. Het loopt al tegen elven. Zullen we dan maar? Liever verdrink ik mezelf in sloten koffie, maar het moment is onafwendbaar daar.
Iedereen weet dat we gaan neuken, drenst het door mijn kop als we nu met zijn tweeën al die andere tafeltjes langs lopen. Man ontmoet vrouw in een belachelijk geile outfit, ze drinken een kop koffie en ze gaan samen naar een motelkamer. Het is zo klaar als een klontje: hier wordt overspel gepleegd. Alle hoofden volgen ons, er wordt heimelijk gelachen, stiekem gemiespeld. Ik hoor het toch! Remco loopt voor me en heeft die verdomde sleutel zomaar in zijn hand bungelen! Vanuit mijn haren wringt zich een zweetstraaltje los dat zich over mijn nek een weg naar beneden zoekt. Ik heb de neiging het op een rennen te zetten, naar mijn autootje, en plank gas naar huis te scheuren. Jezus, we moeten ook nog naar buiten! Weer langs die zaal met reikhalzende koppen. Remco loopt nog steeds vóór me. Wat een belachelijke vertoning. Er komen nu ook mensen uit de tegenovergestelde richting aan lopen. Wat moeten die wel niet denken?
De bezoeking is voorbij als we bij een van de motelkamers aankomen; het is een hele rij met allemaal verschillende deuren. Dit is dus onze afwerkplaats! Mijn hart bonst in mijn keel als ik het afschuwelijke tweepersoonsbed pontificaal in het midden van het hok zie staan.
“Eindelijk alleen”, grimast Remco als hij deur met een klap dicht smijt.
Ik ga helemaal over mijn toeren op de rand van het bed zitten.
“Geef me een sigaret!”, prevel ik met kurkdroge lippen.
“Ik zie geen asbak”, kijkt hij weifelend in het rond.
“Verdómme, geef me een sigaret!”, schiet ik nijdig uit mijn slof.
“Sorry kindje!” Hij lijkt helemaal niet op zijn gemak als hij een pakje tevoorschijn tovert.
Ik inhaleer diep. Wat een toestand!
Remco komt aarzelend op me af en knielt voor me op de grond.
“Liefje”, zegt hij zacht en streelt mijn knieën.
Ik slik een brok weg en blijf nerveus trekkend aan mijn sigaret als een standbeeld zitten als zijn handen naar boven schuiven.
“Mijn god…., jarretelletjes”, fluistert hij verrukt en drukt een kus op mijn blote dij
“Niet doen!”, zeg ik heftig als hij het jarretelletje probeert los te maken.
“Wat?”
Ik steek hem mijn sigaret toe. “Gooi maar buiten, ik kleed mezelf wel uit.”
Als hij naar de deur loopt sta ik op en als hij de deur weer sluit ligt mijn jurkje al om mijn voeten. Hij vloekt. “Wat ben je mooi!” Ik voel me nog steeds niet opgewonden of geil, ook al sta ik nu in mijn zwartkanten slipje, behaatje en nylons met jarretelgordeltje. Ik hoop dat dat nog komt als ik mijn schoentjes uitschop en op het bed ga liggen.
“Kleed jij je nu ook maar uit”, zeg ik schor.
“O ja…”
Hij frunnikt onrustig aan zijn overhemd. Zijn borst is lichtbehaard, maar doet me niks. Het zal wel komen als hij zich verder uitkleedt, want ik heb hem nog nooit naakt gezien… Zijn broek gaat moeizaam uit en openbaart een wanstaltig groene boxershort. Mijn god, had hij niet net als ik wat beter zijn best kunnen doen?
Schaapachtig kijkt hij me aan als eindelijk de shorts naar beneden gaan. “Sorry, het is nog niet zo ver…”
Ik zie het. De twee knikkers en het slappe slurfje zien er niet aanmoedigend uit.
“Daarnet was hij nog stijf”, verontschuldigt hij zich. Ik knik. Dat geloof ik wel.
Hij schuift naast me op het bed, maar ik wend mijn hoofd af als hij me wil zoenen.
“Wat is er?”, fluistert hij gejaagd. “Het komt echt wel goed, dat weet ik zeker!”
“Neuk me nou maar”, zeg ik bits, “dan kunnen we weg!”
“OK, OK!” Een moeilijke glimlach splijt zijn gezicht open. “Mag ik dan wel je broekje uittrekken?”
“Ja, anders zal het niet gaan!”, haal ik mijn schouders op.
Hij kijkt me even onthutst aan. Dan begint hij te lachen, eerst proestend, dan harder. Hij híkt werkelijk van het lachen en de tranen lopen uit zijn ogen. Het werkt bevrijdend. Even ben ik geschokt, maar dan lach ik mee, steeds onstuimiger, tot we werkelijk giérend van het lachen over het bed kronkelen.
“Het was me een waar genoegen!”, wrijft Remco zich wat later de tranen uit de ogen. “Maar zullen we het hier dan maar bij laten?”
Ik knik dankbaar.
“Het is niet omdat ik het niet zou kunnen”, grijnst hij met een schuine blik naar zijn nog steeds niet in actie gekomen onderdaan, “maar…. nou ja….”
“Ik snap het”, verzeker ik. “Het was gewoon geen goed idee….”
Verkwikt drinken we wat later nog een kopje koffie en het kan me nu niet meer schelen hoe de andere gasten erover denken.
(Eerder geplaatse op eropodium)
“Hai”, zeg ik hulpeloos als hij omhoog schiet om een stoel voor me bij te trekken.
Maar ik wil niet náást, maar tegenover hem zitten, met mijn rug naar al die priemende ogen die ik in mijn rug voel.
“OK”, zegt hij haastig. Zijn stem klinkt ook al zo zenuwachtig. “Wil je koffie?”
Ja, koffie asjeblieft. Ik heb een droge mond en heb net 65 kilometer gereden, net als hij trouwens. Zo vér mogelijk van zijn en mijn huis, maar toch heb ik onderweg steeds panisch van angst bijna elke auto die me passeerde opgenomen om te zien of er geen bekende in zat.
“Het was niet druk onderweg?”
“Nee, het was rustig…”
Een rare vraag. Hij heeft precies dezelfde weg genomen en zal hier toch nog geen uur zijn.
“Daar zitten we dan…”
Ja, daar zitten we dan.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Na maanden uitstel en twijfel zit ik hier met mijn zwager, de broer van mijn man, om het ongelooflijke te gaan doen. De schandalige flirt die meer dan een jaar geleden begon toen we met zijn vieren op vakantie waren in Benidorm zal in dit vreselijke motel zijn afronding moeten vinden.
“Weet je wel zeker dat ik dit moet voelen?’, had ik in zijn oor gegiecheld toen hij in die nachtclub zijn buik met toebehoren tegen me aan had gewreven op die overvolle dansvloer.
‘Waar moet ik er anders mee blijven?’, was zijn prompte antwoord geweest. Het voortdurend kloppen tegen mijn buik had me hitsig gemaakt en na nog een kan sangria was ik als een glijbaan toen ik opnieuw met hem in de wriemelende massa was gedoken voor een nog veel obscener onderlijfgevecht.
‘Als je zo blijft buikneuken kom ik ter plekke klaar’, had hij opgewonden in mijn oor gesist en dat had me zo bij de strot gegrepen dat ik hem schunnig had toegebeten dat hij dat dan maar moest doén. Het was gruwelijk geil geweest toen hij de daad bij het woord had gevoegd, zijn handen in mijn billen had begraven en woest stotend tot een uitbarsting was gekomen, die ik zo goed had kunnen voelen dat ik me na afloop naar het toilet had gespoed om nauwkeurig te onderzoeken of er geen sporen op mijn jurkje te zien waren…
De dag daarna had ik me verschrikkelijk opgelaten gevoeld en de betekenisvolle blikken van Remco uit alle macht ontweken. Pas na een paar dagen had ik me weer ‘gewoon’ gevoeld en leek de zaak aan beide kanten ‘vergeten’.
Een maand later, tijdens een familiebijeenkomst, waren we opnieuw de fout ingegaan. Ik was buiten in de tuin een sigaretje gaan roken -- binnen was dat niet toegestaan -- en Remco was me gevolgd. Opnieuw was er drank in het spel en ik was niet sterk genoeg om me te verzetten tegen de ‘wederdienst’ die hij me kwam bewijzen. Met zijn hand onder mijn rok en in mijn broekje vingerde hij me haastig klaar. Het was de eerste keer dat hij zijn verlangen kenbaar maakte om met me naar bed te gaan. Zo ver was ik toen echter nog lang niet. In de maanden die volgden kwam het sporadisch nog wel eens tot stoute aanrakinkjes, maar niet zo heftig meer als de twee eerste keren. Wel bleef hij er steeds op hameren dat we een keer het bed moesten delen, waarop ik even zoveel keren ontwijkend reageerde.
Tot vorige week, toen het gierend uit de klauwen liep met weer een overdosis alcohol in ons lijf tijdens de bruiloft van zijn (en dus ook mijn mans) jongste zusje. Terwijl iedereen in de feestzaal druk doende was met een horlepiep, was hij me gevolgd naar de toiletruimte, waar we elkaar hongerig begonnen af te likken en hij me uiteindelijk een w.c. in sleurde ‘om het af te maken’. Het was levensgevaarlijk. Elk moment kon er iemand komen, de w.c.’s hadden deuren die niet tot de grond reikten en waren ook aan de bovenkant open, zodat ik me allesbehalve op mijn gemak voelde. Hoewel ik zo geil was als de pest, durfde ik het daarom niet aan en zo kwam de deal tot stand…
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ook Remco is nerveus. Ik zie het aan de trillerige manier waarop hij zijn kopje koffie hanteert. En nervositeit van zijn kant is iets wat ik nu absoluut niet kan gebruiken. Ik durf de vraag niet te stellen en hij durft het kennelijk ook niet te zeggen. We lachen bibberig tegen elkaar en dan legt hij een sleutel op het tafeltje. Dat is dus? Ja, dat is. Het loopt al tegen elven. Zullen we dan maar? Liever verdrink ik mezelf in sloten koffie, maar het moment is onafwendbaar daar.
Iedereen weet dat we gaan neuken, drenst het door mijn kop als we nu met zijn tweeën al die andere tafeltjes langs lopen. Man ontmoet vrouw in een belachelijk geile outfit, ze drinken een kop koffie en ze gaan samen naar een motelkamer. Het is zo klaar als een klontje: hier wordt overspel gepleegd. Alle hoofden volgen ons, er wordt heimelijk gelachen, stiekem gemiespeld. Ik hoor het toch! Remco loopt voor me en heeft die verdomde sleutel zomaar in zijn hand bungelen! Vanuit mijn haren wringt zich een zweetstraaltje los dat zich over mijn nek een weg naar beneden zoekt. Ik heb de neiging het op een rennen te zetten, naar mijn autootje, en plank gas naar huis te scheuren. Jezus, we moeten ook nog naar buiten! Weer langs die zaal met reikhalzende koppen. Remco loopt nog steeds vóór me. Wat een belachelijke vertoning. Er komen nu ook mensen uit de tegenovergestelde richting aan lopen. Wat moeten die wel niet denken?
De bezoeking is voorbij als we bij een van de motelkamers aankomen; het is een hele rij met allemaal verschillende deuren. Dit is dus onze afwerkplaats! Mijn hart bonst in mijn keel als ik het afschuwelijke tweepersoonsbed pontificaal in het midden van het hok zie staan.
“Eindelijk alleen”, grimast Remco als hij deur met een klap dicht smijt.
Ik ga helemaal over mijn toeren op de rand van het bed zitten.
“Geef me een sigaret!”, prevel ik met kurkdroge lippen.
“Ik zie geen asbak”, kijkt hij weifelend in het rond.
“Verdómme, geef me een sigaret!”, schiet ik nijdig uit mijn slof.
“Sorry kindje!” Hij lijkt helemaal niet op zijn gemak als hij een pakje tevoorschijn tovert.
Ik inhaleer diep. Wat een toestand!
Remco komt aarzelend op me af en knielt voor me op de grond.
“Liefje”, zegt hij zacht en streelt mijn knieën.
Ik slik een brok weg en blijf nerveus trekkend aan mijn sigaret als een standbeeld zitten als zijn handen naar boven schuiven.
“Mijn god…., jarretelletjes”, fluistert hij verrukt en drukt een kus op mijn blote dij
“Niet doen!”, zeg ik heftig als hij het jarretelletje probeert los te maken.
“Wat?”
Ik steek hem mijn sigaret toe. “Gooi maar buiten, ik kleed mezelf wel uit.”
Als hij naar de deur loopt sta ik op en als hij de deur weer sluit ligt mijn jurkje al om mijn voeten. Hij vloekt. “Wat ben je mooi!” Ik voel me nog steeds niet opgewonden of geil, ook al sta ik nu in mijn zwartkanten slipje, behaatje en nylons met jarretelgordeltje. Ik hoop dat dat nog komt als ik mijn schoentjes uitschop en op het bed ga liggen.
“Kleed jij je nu ook maar uit”, zeg ik schor.
“O ja…”
Hij frunnikt onrustig aan zijn overhemd. Zijn borst is lichtbehaard, maar doet me niks. Het zal wel komen als hij zich verder uitkleedt, want ik heb hem nog nooit naakt gezien… Zijn broek gaat moeizaam uit en openbaart een wanstaltig groene boxershort. Mijn god, had hij niet net als ik wat beter zijn best kunnen doen?
Schaapachtig kijkt hij me aan als eindelijk de shorts naar beneden gaan. “Sorry, het is nog niet zo ver…”
Ik zie het. De twee knikkers en het slappe slurfje zien er niet aanmoedigend uit.
“Daarnet was hij nog stijf”, verontschuldigt hij zich. Ik knik. Dat geloof ik wel.
Hij schuift naast me op het bed, maar ik wend mijn hoofd af als hij me wil zoenen.
“Wat is er?”, fluistert hij gejaagd. “Het komt echt wel goed, dat weet ik zeker!”
“Neuk me nou maar”, zeg ik bits, “dan kunnen we weg!”
“OK, OK!” Een moeilijke glimlach splijt zijn gezicht open. “Mag ik dan wel je broekje uittrekken?”
“Ja, anders zal het niet gaan!”, haal ik mijn schouders op.
Hij kijkt me even onthutst aan. Dan begint hij te lachen, eerst proestend, dan harder. Hij híkt werkelijk van het lachen en de tranen lopen uit zijn ogen. Het werkt bevrijdend. Even ben ik geschokt, maar dan lach ik mee, steeds onstuimiger, tot we werkelijk giérend van het lachen over het bed kronkelen.
“Het was me een waar genoegen!”, wrijft Remco zich wat later de tranen uit de ogen. “Maar zullen we het hier dan maar bij laten?”
Ik knik dankbaar.
“Het is niet omdat ik het niet zou kunnen”, grijnst hij met een schuine blik naar zijn nog steeds niet in actie gekomen onderdaan, “maar…. nou ja….”
“Ik snap het”, verzeker ik. “Het was gewoon geen goed idee….”
Verkwikt drinken we wat later nog een kopje koffie en het kan me nu niet meer schelen hoe de andere gasten erover denken.
(Eerder geplaatse op eropodium)
Tell a friend
Bezoekers reacties:
Anneke
niks spannends aan
Danae
Maar wel een mooi verhaal!