Het was zo’n trage vrijdagmiddag, die meer dient als voorbereiding op het weekeinde dan als afronding van de werkweek. Haar halve gang was al verlaten, parttime collega Nienke had haar bureau tegenover dat van Marjolein zo opgeruimd achtergelaten dat het leek alsof zij nooit meer terugkwam. Ook goed.

Echt dringende werkzaamheden die haar noopten nog even voluit te gaan waren er al niet. Een enkele maar amper nuttige bezigheid werd afgewisseld met een privé mailtje naar deze of gene.Daar kwam bij: de interne automatisering had weer eens wat problemen en ondanks dat er hard aan gewerkt werd, door een overigens niet geheel onaantrekkelijke man, bepaald geen type ‘Nerd’ had zij vanuit haar ooghoeken en in het voorbijgaan gezien, kon zij toch al niet veel meer doen dan wat lezen en mailen. Dat was bij Anton, die op zijn eigen kantoor en achter zijn eigen computer zat, blijkbaar niet anders. Geïnspireerd door het vooruitzicht van een heerlijke vrijdagavond samen liet hij zijn fantasie vast de vrije loop.

Hij was begonnen met te vragen of zij ook zin had in vanavond. Met omfloerst taalgebruik, daartoe gedwongen door strenge eisen van het spamfilter, was het opwarmen begonnen. Zo’n beetje om de week hadden zij ‘hun’ vrijdagavonden. De deur gesloten voor de kinderen (bij de ex) en vrienden (gewaarschuwd en soms jaloers, want niet gescheiden en altijd mét kinderen). De werkdag werd vaak nog beëindigd met een borrel in de stamkroeg en daarna naar huis. Quality time, Kema goedgekeurd in bed. Muziek, kaarsen, massage olie. Soms een spannende film. Zij ging meer voor zijn vertellingen. Hoe dan ook,  heerlijke sex met van alles wat. Zacht, beetje hard, geil, lief, intiem. Niet zelden kwam zij (beduidend) meer dan vijf keer klaar. Volledig wederkerige verwennerij.Geen wonder dat hij weer uitkeek naar vanavond. 

‘Hmm ja, heerlijk vanavond. Heb er zin in’, had zij teruggemaild.‘Ik heb een top verhaaltje. Jezus, wat ben jij weer een slettebakje vanavond!’ Zij was altijd de hoofdpersoon in zijn vertellingen. Slechter dan slecht, geiler dan geil. De hoofdpersoon voor wie van alles werd bedacht en geregeld. Die het liet gebeuren en ervan genoot. Alle manlijke aandacht voor haar. Top.‘Mooi zo, vasthouden, niet vergeten. Nog een paar uurtjes.’ Anton zocht naar een manier om het gesprek naar een hoger niveau van geiligheid te brengen. Beetje spanning, tikkeltje ordinair.

‘Hebben we eigenlijk eten in huis, komkommers, bananen, zo iets.’ 

Net doen of je niet weet wat hij bedoelt. ‘Hebben we die nodig dan? Een flesje champagne is toch voldoende? Dan hebben we toch geen eten nodig?’ Ooit ook wel gedaan trouwens, een flesje, overigens zonder champagne. 

‘Ach ik dacht, voor de afwisseling. Ik bedenk nog wel iets.’

De mail viel weer even stil. Zij wist dat hij aan het broeden was op een goede voortzetting en ze was benieuwd wat er zou komen.Het duurde bijna een kwartier. ‘Weet je, als ik nu eens even bij jou langs kom en zachtjes je hoofd masseer terwijl je werkt?’‘ Hmmm. ’‘En na een tijdje afzak naar je nek en schouders. Hebben we dat vast gehad voor vanavond.’‘Alternatief: vanmiddag én vanavond’.

‘Ok, en dan doe jij je bovenste knoopje van je bloes vast los. Kan ik er beter bij. Ja, dat lijkt me wel wat.’ Gedaan. ’Wacht, dan doe ik nu de deur van je kamer even dicht, kan ik mijn handen rustig een beetje laten zaken, lekker die tieten. Zakken recht-zo-die gaat je bh in, mijn handen. Nou, die tepels hebben er wel zin in geloof ik.’

In het echt ook trouwens, bedacht zij zich. Ze voelde haar tepels tegen haar bh drukken. ‘Goed, maar (nog) niet te ver he. Moeten ook iets voor vanavond overlaten’. Er viel even een stilte. Toen: ‘Zo terug’.

Telefoon of zo zeker. Zij droomde een beetje weg in de bureaustoel. Zij wist dat als zij op zou staan zij de vochtigheid tussen haar benen zou voelen. Zo lang zij niet bewoog was het net of haar kutje niet echt nat was. Maar bij de eerste de beste beweging zou zij het voelen. Zij kon zo nat zijn dat het wel niet normaal leek, of er al een sort ‘spuit orgasme’ had plaatsgevonden zonder enige sexuele handeling, anders dan in het hoofd. Pff. Er klonk weer een ping die aangaf dat er een nieuwe mail was binnengekomen. Van Anton.

‘Idee. Nee: verzoek. Nee: opdracht: Je moet kiezen voor vanavond: de lengte van de komkommer of de kromming van de banaan?’ Hij kwam maar niet los van de groente vandaag. Die komkommer hadden zij wel eens geprobeerd en die vulde, ingesmeerd met olie, wonderbaarlijk goed. En diep. Banaan nog nooit. Mits de kromming de goede kant op stond, naar voren, richting die G-plek –die Getverdemme waar zittie toch plek had een vriendin ‘m wel eens genoemd- zou dat ook wel eens iets kunnen zijn. Maar dan zouden wel de randen ietsje moeten worden ‘bijgevijld’ en die ruwe punt eraf gehaald.  ‘Pfff, ok dan, jij je zin. Banaan, maar zonder scherpe kantjes.’

‘Ok. Nog een opdracht. Voor het geval ik zo echt even langs kom, en wie weet met banaan, is het wellicht handig als je nu even naar het toilet gaat en je slip uittrekt.’ Dat ging wel ver. ‘Ben je al weg?’

‘Nee, ben er nog. Zit te dubben.’

‘Hoef je niet te doen. Ik heb al voor jou besloten. Ga maar.’ Zij besloot het spel mee te spelen. ‘Zo terug.’ 

Zij liep de gang uit en naar de toilet. Even dacht zij dat er een stukje verder iemand een hoofd om de hoek van een kamer stak. Verder rust. In het toilet trok zij haar broekje uit stopte die in haar tas. Zij voelde ligt. Nat –eufemisme van de week- en het was geen wonder. Terug naar haar bureau. ‘Ben ik weer’.‘Voel even. Gaat het de goede kant op?’

‘Heb net al gevoeld. Ben wel in de stemming, zou je kunnen zeggen. Kom je nog?’ Zij keek op haar horloge. Inmiddels was het kwart voor vijf. Zou wat zijn, als hij echt zou komen. ‘Maar weet je, als ik kom sla ik de hoofdhuidmassage enzo maar over en zal ik mij direct op de lager gelegen gebieden concentreren.’

‘Geen probleem hoor.’Zij had zin om te zien hoever hij zou gaan.

‘Kan de deur van je kamer op slot?’‘Is dat nodig dan? In de eerste plaats is er bijna niemand. In de tweede plaats: een beetje extra spanning is toch niet erg?’

‘Wacht even, er zegt hier iemand dat er stoom uit mijn oren komt.’

‘Nou, als je hier naar toe komt wil ik wel helpen om de druk er een beetje af te halen hoor. Trouwens, als je bang bent dat er iemand onverwacht binnenkomt ga je toch gewoon even met banaan en al onder het bureau zitten? Ik kan heel goed doen of ik gewoon doorwerk als jij iets in mij stopt. Voordeel van toneelcursussen!’

‘Jeetje, wat ben jij slecht.’ Vijf uur. Zij: ‘Nou?’

‘Om praktische redenen stel ik voor nu onmiddellijk naar huis te rijden en elkaar ter hoogte van de slaapkamer te ontmoeten. Onderweg in de auto uitkleden is in dit specifieke geval toegestaan. Uitstel wordt niet meer geduld.’

Zij glimlachte. Jammer, hij kwam niet. Maar ze had het ook niet echt verwacht. Op naar huis dan maar. Dan werd een vroegertje vandaag. Zij wist wat er zou gebeuren: kleren uit, in bed, hij pakte haar hoofd en trok haar naar beneden en zij werkte maar al te graag mee. De rest kwam daarna wel. Zij sloot de computer af, legde haar papieren op een stapeltje en liep naar de deur. Met ietwat knikkende knieën toch, merkte zij.

Zij wilde de deur open trekken, maar iemand was haar voor. De IT-man stapte naar binnen en deed direct de deur weer achter haar dicht. Een vragende blik in haar ogen….Verbijstering toen zij zag wat hij in haar hand had…een banaan. 

'Die had ik nog toevallig’, zei hij. ‘Ik dacht, komt misschien wel goed van pas hier. Ik moet zeggen, ik heb erg van je mailtjes genoten. Voordeel van toegang tot de mailserver. Je weet niet half wat je allemaal te lezen krijgt. En ik heb gezien dat je echt naar de wc bent gegaan om je broekje uit te doen. Nog steeds niet aan zeker?’ 

Terwijl hij doorpraatte wist zij zo gauw niets uit te brengen. Net toen zij het begin van een zin kon formuleren, pakte hij haar beet en duwde haar naar het bureau en voorover. Hij draaide haar om en zonder te aarzelen sloeg hij haar rok omhoog. En trof daar precies wat hij had verwacht. Geen slip.

Zij wilde tegenstribbelen, naar achteren schoppen, schreeeuwen….maar zo gauw zijn vingers in haar natte opening drongen verdween het grootste deel van de weerstand. In één van de verhaaltje van Anton was het wel eens gebeurd: voorover, op het bureau, net als nu. Maar dat was fantasie, dit was echt. Lekker echt. Hij bewerkte haar niet geheel zonder ervaring. Zij hoorde een broek open ritsen. Zij keek niet maar wist dat hij zijn broek liet zakken. Hij had geen tijd en zeker geen zin in lange voorbereidingen. Die hadden al twee uur per mail geduurd. Even realiseerde zij zich dat het zijn hoofd was geweest dat om de hoek had gekeken. Toen voelde zij hem naar binnenglijden.

Shit, waar was haar weerstand? ‘Daar was je wel aan toe he’, hijgde hij. ‘Jezus, wat ben jij nat.’

Ze zij niets. Ze voelde hem bewegen en vond het helemaal niet erg.  Maar het moest wel snel. Zij hoefde niet klaar te komen, dat was..nou ja, ging iets te ver…of zoiets. Wist zij veel. Zij wilde gewoon dat het gebeurde.

‘Ga door. Vlug. Doe het. Spuit maar.’ Ze geloofde haar eigen oren niet.‘Maar ik heb die banaan nog….’

‘Nee, niet die banaan. Gewoon, nu zo, neuk mij gewoon…’ ‘En dan…..?’ En dan? Of dit niet al genoeg was. Hij leek te stoppen in afwachting van haar antwoord. Hij voelde de macht.Ze bedacht wat Anton altijd zo vreselijk opwindend vond. Dat zij hem even in haar mond nam als hij was klaar gekomen. Het idee van de smaak van haar vocht vermengd met zijn sperma.

‘Dan zal ik je schoonlikken’, zei zij. En zij voelde dat hij het niet meer hield en zich leegde.  In een flits bedacht zij zich dat zij nu toch zeker haar slipje wel weer aan moest trekken.